ИЛМНИНГ БАРАКАЛИ БЎЛИШИ-УСТОЗНИ ҲУРМАТ ҚИЛИШДАДИР
Ҳурматли ўқувчи! Биламизки Ислом дини илму-маърифатга тарғиб қилувчи илоҳий ва раббоний диндир. Зеро, инсоннинг дунёда азиз бўлиши, азизлик тожини кийиши ва охиратда эса улуғ мақому мартабаларга сазовор бўлиши, илм олиши ва унга амал қилиши билан боғлиқдир. Инсоният илм билангина Аллоҳни танийди, ҳақиқий саодатни қўлга киритади, унинг шарофати билан юксалади. Илм эса устознинг саъй-ҳаракати, тинимсиз меҳнати, ғайрати ва матонати билан эгалланади. Илм ўргатувчи устозлар бежизга “Пайғамбарларнинг меросхўрлари” деб эъзозланмаганлар. Ислом динининг асосий манбаи бўлган Қурьони Карим ва ҳадиси шарифда устознинг даражаси нечоғлик буюк эканлиги ҳақида оятлар, илм йўлида жасорат кўрсатган ва кўрсатаётган устозларга барча мавжудоту-махлуқотлар ҳаттоинки сувда сузиб юрган балиқлар ҳам истиғфор айтиб, ҳаққига дуо қилиши ҳақида маьлумотлар келган.
Фарзандларга нисбатан ота – оналарнинг бурчлари
Ота-она учун фарзанд Аллоҳнинг улуғ бир неъматидир. Аллоҳнинг неъматлари жуда кўп, уни ёзиб, санаб адо қилил мушкулдир. Фарзанд неъмати эса алоҳида бир Аллоҳнинг инъоми десак муболаға бўлмайди. Ота-оналарнинг вазифалари фақат фарзандларнинг дунёга келишига сабабчи бўлиб қолмасдан, уларнинг ақлли, онгли, ҳаёю иболи, жисмоний соғлом, жамиятга, балки бутун инсониятга фойдаси тегадиган инсонлар бўлиб етишишлари учун қайғуришлари лозим. Бунинг учун ҳар бир ота-онанинг аввало ўзи имон-эътиқодли, илмли бўлиши, ўзини биладиган, ўзлигини танийдиган бўлиши керак.
ИНТЕРНЕТ ТАРМОҒИДАГИ НОХОЛИС АХБОРОТЛАР ХАТАРЛИДИР
Бугунги кунда турли кўринишдаги ахборот воситаларининг нозик жиҳатларини ҳар бир онгли киши англаб етиши лозим. Чунки бундай алоқа тармоқлари турли йўллар билан, гарчи инсонда хоҳиш бўлмаса ҳам, ўзига жалб қилиб, чангалига тортади. Ижтимоий тармоқлардаги айрим ахборотларнинг жамиятга солаётган энг катта таҳдидларидан бири тинч-тотув оилаларнинг барбод бўлиб кетаётганидир.
ДИНИЙ ЭКСТРЕМИЗМ ВА СОФ ИСЛОМ
Дин - арабча сўз бўлиб, “ишонч” деган маънони англатади. Ислом дини нуқтаи назарига кўра ҳаниф диннинг ақидавий асоси – Аллоҳ таолога, пайғамбарларга, фаришталарга, муқаддас китобларга, охиратга, барча яхшилик ва ёмонлик Яратганнинг иродаси билан бўлишига ишонмоқликдир.
Болаларингиз тарбиясини гўзаллаштиринг
Бугунги ёшларимиз тарбияси ҳақида жуда кўп гапирилади. Чунки тарбия инсон камолоти даврида муҳим ўрин эгаллайди. Кўз қувончи бўладиган фарзанд ўстириш учун ота-она фарзандига эътибор кўрсатиши, нозик ниҳолдек асраб авайлаши, тарбиялаши зарур. Уни барча ёмон иллатлардан ҳимоя қилиб, фақат яхшиликлар ила етаклаши, яхшиликлар билан тарбиялаши керак. Бола ота-она учун бир имтиҳон. Бу синовдан муваффақиятли ўтишнинг бош омили эса болани гўзал ахлоқ эгаси қилиб тарбиялашдир.
Бойлигингиз билан ҳаргиз фахрланманг
Барча мавжудотларга ризқ берувчи ёлғиз Аллоҳ Таолонинг ўзидир. Аллоҳ субҳанаҳу ва таъоло инсонларнинг баъзиларига жуда кўп бойлик ато этади, баъзиларини эса фақирликда ўтказади. Баъзилар, нима учун шунақа? дея қалбини тирнаб ўтади. Аслида, улар умумий бир қоидани билиб олишса, кифоя қилади: Аллоҳ субҳанаҳу ва таъоло бир бойга кўп мулк берган бўлса, уни яхши кўрганидан эмас, балки унинг иймонини текшириш учун берган бўлади. Бир кимсани камбагал бўлишини ирода этган бўлса, уни ёмон кўрганидан эмас, балки мана шу ҳолатида ҳам қуллигини унутиб қўймайдими, деган буюк имтихони учун шуни хохлаган бўлади. Бирон бир инсон унутмасинки, бойлик ва фақирлик шу пайтгача инсониятнинг ўлчови бўлиб келмаган, балки бу ҳолатлар синовлар дунёсининг турлича майдонларидир, холос. Кимдир бой бўлиб синалади, кимдир эса фақир бўлиб. Росулуллоҳ соллалоҳу алайҳи васаллам Термизий томонидан ривоят қилинган ҳадиси шарифда дунёнинг қадрини пашшанининг қанотига ҳам тенглаштирмаганлар. “Дунёнинг қадри Аллоҳнинг наздида пашшанинг қанотичалик қадрли бўлганида, кофирга бир томчи сув хам бермай қўярди!”.
МУСЪАБ ИБН УМАЙР Исломнинг аввалги элчиси (6-қисм)
Кунлар ортидан ҳафталар, ойлар ортидан йиллар ўтиб, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ва узотнинг саҳобалари Мадинага ҳижрат қилдилар. Қурайш мушрикларининг мусулмонларга нисбатан адовати эса янада кучайди. Улар мусулмонларни тийиб қўйиш учун бўлажак жангга ҳозирлик кўра бошлашди. Натижада Бадр ғазоти бўлиб ўтди. Мушриклар бу жангда мағлуб бўлганлари туфайли қасос ва ўч олиш учун Уҳуд тоғига тўпланишди. Мусулмонлар ҳам ҳозирлик кўра бошлашди. Бу жангдан олдин Расулуллоҳ мусулмонларнинг сафлари орасидан байроқдор бўлишга муносиб кишини изладилар ва “Мусъабул хайр”ни ёнларига чақириб, туғни унга тутқаздилар.
МУТААССИБЛИКНИНГ ИСЛОМ ДИНИГА ВА ЖАМИЯТГА ЕТКАЗГАН ЗАРАРЛАРИ ВА ШАРИАТДА УНИНГ ҚОРАЛАНИШИ
Ислом дини тарихига назар ташласак айнан мутаассиблик ва ақидапарастлик каби иллатлар оқибатида кўплаб хунрезлик ва нотинчликлар келиб чиққанини гувоҳи бўламиз. Ислом оламида тарихда ва ҳозирда диний мутаассиблик, динда ғулу (чуқур) кетиш оқибатида ҳатто мўъмин-мусулмон кишини кофир (иймонсиз), муртад (диндан қайтган) деб аталиш ҳоллари ҳам учрайди. Бунга мисол қилиб ал-Ҳарурия фирқасини келтириш мумкин, уларнинг асл даъвоси, Али ибн Абу Толибга куфр билан гувоҳлик берадилар. Ундан воз кечиб инсонларни ҳам ундан воз кечишга ҳамда Али ибн Абу Толибни кофирга чиқаришга даъват қиладилар. Динда чуқур кетиб, ҳаддидан ошиш натижасида мусулмонлар ичида кўплаб адашган фирқалар вужудга келган, бунга мисол қилиб рофизийлар фирқасини келтириш мумкин, чунки улар Али ибн Абу Толибни севишда ҳаддан ошдилар, ҳатто уни Пайғамбар (с.а.в), муҳожир ва ансорийлардан ҳам устун қўйдилар. Рофизийлар айнан мана шу эътиқод, яъни динда чуқур кетиш сабабли тўғри йўлдан адашдилар.
Абу Ҳанифанинг етук шогирди
Буюк имом Абу Ҳанифа раҳимаҳуллоҳ ўзидан катта илмий мерос қолдирган. Устози Ҳаммод ибн Сулаймондан кейин илмий мажлисларга ўзи бош бўлди. Имомнинг шогирдларининг адади кўп бўлиб, улар етмишдан зиёд эди. У зот шогидларига меҳрибон эдилар. Нафақат илм ўргатибгина қолмай уларга одоб-ахлоқ, уламолар, улуғлар ва оддий халқ билан қандай муомалада бўлишни ҳам ўргатиб борар эдилар.
ОТА-ОНАНИНГ ФАРЗАНД ОЛДИДАГИ БУРЧИ
Фарзандининг бебошлигидан, зулмидан азият чеккан бир ота ўғлимга инсоф кириб қолар, деб узоқ вақт кутди, лекин умидлари пучга чиқди. Аҳвол шу даражага етди-ки, ўғил отани таёқ билан калтаклашгача етди. Қийналиб кетган ота ўғлининг устидан муфтийга арз қилиб борди.
ИСРОФГАРЧИЛИКДАН САҚЛАНАЙЛИК
Барчамизга маълумки, Ислом дини мўътадил дин бўлиб, барча ишларда мўътадил йўлни тутишга буюради. Айни пайтда исрофдек оғир гуноҳдан қайтаради. Чунки ҳар қандай ишда ҳаддан ошиши исроф саналади ва у ислом динининг мўътадилликка асосланган таълимотига зид келади.
ДИНИЙ БАҒРИ КЕНГЛИК ВА МИЛЛАТЛАРАРО ТОТУВЛИК
Дарҳақиқат, гўзал ва бетакрор ислом дини инсониятни бағрикенг бўлиб, ўзаро ҳамжиҳатликда яшашга буюрган. Инсоният тарихига назар ташлайдиган бўлсак, қайси жамият ёки юртда ҳамжиҳатлик, аҳиллик, бағрикенглик, бирдамлик ва меҳру оқибат бўлган бўлса шу жамият ёки юртда албатта осойишталик, фаровонлик ва тараққиёт бўлган. Агарда инсонлар орасида бирдамлик, ҳамжиҳатлик, бағрикенлик деган умуминсонийлик фазилатлари бўлмаса бундай жамиятда тинчлик ва тараққиёт бўлмайди.
