ТАШРИФ ҚОҒОЗИ
Амирликда таниқли ишбилармон билан журналистлар учрашишди. Унга журналистлардан бири савол берди:
-Ҳаётингиздаги қизиқарли воқеалардан гапириб берсангиз.
Ишбилармон деди:
"Бир куни кечаси юрагим сиқилди. Тоза ҳавода айланишни ҳоҳладим. Маҳаллада айланиб юриб масжиднинг очиқ эшигига кўзим тушди. Икки ракат намоз ўқишимдан мени нима тўсади?! Ичкарига кир фориғ бўлгач унга дедим:
-Билишимча бошингизга ташвиш тушган кўринади. Нима ташвишингиз бор?дим. Ичкарида бир кишига кўзим тушди. У қўлларини очиб Аллоҳга дуо қилиб зорланар эди. Билдимки, унинг бошига ташвиш тушган. У киши дуосидан
Раддия Фотиҳа сурасидан кейин “ омин ” ни махфий айтиш
Тўрт мазҳаб уламоларининг наздида намозда фотиҳа сурасидан кейинги “омин” суннат ҳисобланади.
Ҳанафий ва моликий мазҳабида намозхон “омин” ни овоз чиқармай, ўзи эшитадиган даражада айтади.
Буни ҳукми барча фиқҳий китобларимизда баён қилинган.
Ҳанафий ва моликий мазҳабида “омин” ни маҳфий айтиш суннатлиги айтилган бўлса, шофеий ва ҳанбалий мазҳабларида жаҳрий (овоз чиқариб) айтиш суннатлиги таъкидланган.
УНИ МЕНДАН ФАҚИРРОҚҚА БЕРИНГ
Умар ибн Хаттоб розиёллоҳу анҳу айтадилар:
“Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва саллам менга у-бу нарса бериб турар эдилар. Мен эса “уни мендан фақирроққа беринг”, дер эдим. Шунда Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам менга: “Сенга бирор-бир мол берилса-ю, сен унга кўз тикмаган бўлсанг уни олавер. Агар акси бўлса нафсингни унга эргаштирма(кўз тикма)!”, дер эдилар.
МОТУРИДИЙЧА ЁНДАШИШ
وقال المحققون من أصحابنا رحمهم الله : «إن الإيمان هو التصديق بالقلب، لكن الإقرار شرط لإجراء الأحكام في الدنيا؛ حتى إن من صدق بقلبه ولم يقر بلسانه فهو مؤمن عند الله لوجود التصديق، غير مؤمن في أحكام الدنيا لعدم الإقرار باللسان.
كما أن المنافق لما وجد منه الإقرار دون التصديق فهو مؤمن في أحكام الدنيا لوجود شرطه وهو الإقرار باللسان، وكافر عند الله لعدم التصديق».
وهذا القول مروي عن أبي حنيفة رحمة الله عليه، نص عليه في كتاب العالم والتعلم، وهو اختيار الإمام أبي منصور، والحسين بن الفضل البجلي، وأصح الروايتين عن الأشعري.. أهـ.
«الكفاية في الهداية» للإمام نور الدين الصابوني رضي الله عنه.
Энг яхши гувоҳ
Суюкли пайғамбаримиз (соллалоҳу алайҳи васаллам) қуйидаги ҳикоятни ривоят қилиб берган эдилар:
“Бани Исроил қабиласидаги бир савдогар ўз қабиладошидан 1000 олтин динор қарз сўраб борибди.
— Мен пул бериб туришга розиман, бироқ тамойилга кўра, бир гувоҳ бўлиши керак — дебди қарз бераётган одам.
— Шоҳидликка Аллоҳ кифоя, — дебди савдогар.
Намоздан кейинги дуо хақида
Намоздан кейин қилинадиган дуо масаласи ҳам бемазхабларнинг ихтилоф чиқариш учун ишлатадиган севимли қуролларидан бирига айланган десак муболаға бўлмайди.
НЕГА ЙИҒЛАЯПСАН?
Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам Сафийя бинт Ҳуяйй онамиз розиёллоҳу анҳонинг ҳузурларига кирганларида Сафийя онамиз йиғлаб ўтирган эдилар. Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам сўрадилар:
- Нега йиғлаяпсан?
Онамиз жавоб бердилар:
СОҒЛОМ АҚИЙДА
Имоми Аъзам Абу Ҳанифа роҳимаҳуллоҳ айтганлар: «Ким Аллоҳ осмондами ёки ердами, билмайман, деса кофир бўлади. Шунингдек, Аллоҳ Аршдан устун, лекин Арш осмондами ёки ердами, билмайман, деган киши ҳам».
НОДИР ДЕВОНБЕГИ ОРЛОТ
Жаннатмакон юртимизда қанчадан-қанча хонлар-хоқонлар, султонлар ва амирлар ўтдилар, улар ҳақида китоблар ёзилди аммо биз сиз азизларга хавола қилмоқчи бўлган киши хон эмас балки Бухоро хони Абул Ғозий Имомқули Баҳодирхоннинг бош вазири Нодир Девонбеги Орлот ҳақида қўлимиздан келгунича баён қилишга ишааллоҳ ҳаракат қиламиз! Нодир Девонбеги Орлотнинг тўлиқ исми Ҳазрат Нодир Мирзо Тоғойи Садр Девонбеги ибн Ҳазрат Султон Мирзо Тоғойи Абдуллоҳ Орлот бўлиб ўзбекнинг Орлот уруғидан бўлганлар. Бунга Абу Тоҳирхожанинг Самария асарида “Нодир Девонбегини Орлот аймоғидан бўлганлигини тарих забт қилган” деб ёзади, шунинг учун ҳам у кишининг исмига тахаллус каби Орлот сўзи қўшилган. Юқорида айтганимиздек кўплаб хонлар, султонлар бу фоний дунёдан вафот қилиб кетдилар. Бу дунё ҳеч кимга вафо қилмади. Аммо улардан солиҳ амаллар ҳамда қолдирган илмий ва маданий мерослари қолди халос. Хонлар, султонлар қаторида Нодир Девонбеги Орлотдан ҳам қолган илмий ҳамда маданий меъросларини ёритишни ихтиёр қилдик. Нодир Девонбеги Орлот фаолиятининг аввалида Бухоро Хонлиги бош саркардаси бўлган. Бу ҳақда Сахилийнинг “Имомқулихоннома” асарида қуйидагича сатрлар келтирилади:
Энг жирканч иллат
Ҳазрати Умар ва ҳазрати Усмон розияллоҳу анҳумонинг шаҳид этилиши, ҳазрати Али ва Муовия розияллоҳу анҳумо ўртасидаги келишмовчиликлар ва ундан кейинги асрларда содир бўлган машъум ҳодисаларда ҳалок бўлганларни ҳеч иккиланмай фитналар қурбони бўлишган, дейиш мумкин.
ТАВБА
Тавба - Аллоҳ таолога юзланиш ва қайтиш демакдир.
Тавба рост бўлиши учун шартлари тўлиқ топилиши керак. Агар тавба сиз ва Аллоҳ ўртасида содир бўлган гуноҳдан бўлса, шартлари учтадир. Агар гуноҳ сиз ва бошқа инсон ўртасида бўлса, гарчи мусулмон бўлмасада, шартлар биттага кўпайиб, тўрттадир.
Дунё имтиҳонлар ҳовлиси ва синовлар уммонидир
Севикли биродарим! Бу дунёга келган кунингиздан бошлаб сиз имтиҳону синовлар гирдобига ташланган бўлдингиз. Агар Аллоҳ сизга мол-давлат ато этган бўлса, билингки, сиз синовлар уммонидасиз. Агар сиҳат-саломатлик ато этган бўлса, билингки, яна имтиҳондасиз. Агар Аллоҳ сизни шак-шубҳалар ва тангликларга дучор этган бўлса, билингки, бу ҳам бир имтиҳон.
